AbiusX

شب نیمه شعبان حرم امام حسین مملو از آدم بود، همه هم عراقی. از ۱۰ – ۱۵ روز قبل پای پیاده بدون هیچ بار و بنه و وسیله ای راه افتاده بودند به عشق امامشون برای زیارت حضرتش در شب نیمه شعبان. غذاشون، راهشون، جونشون و … بیمه خود آقا بود تو همه راه.

اونشب که رفتیم حرم برای نماز و زیارت، از چند ده کیلومتری حرم مردم شادی و پایکوبی می کردند و همه جا پر از جمعیت فشرده بود. موقعی که رسیدم درب ورودی حرم، دیدم تپه هایی از دمپایی و کفش جای جای درست شده و مردم از راه میان دمپایی هاشونو در میارن میرن داخل. از طرفی این کپه های دمپایی دائما جابجا میشه به هر گوشه و کناری پرتاب…

داخل حرم جای سوزن انداختن نبود. به سختی و پس از چندین ساعت صبر و فشار بالاخره توانستم زیارت مختصری بکنم…

فردای اونروز بچه ها تعریف می کردند که چقدر حرم خلوت بوده و دم ضریح تونستن نماز بخونن… تعریف می کردن که موقعی که از هر دری که از حرم خارج می شدن دمپایی هاشون جفت شده جلوی همون در منتظرشون بوده….. یا حسین